Έχοντας ως εννοιολογική αφετηρία την ποιητική έκκληση του Πρόκλου στον Ύμνο στις Μούσες, «ἕλκετ᾽ ἐμὴν ψυχὴν παναλήμονα πρὸς φάος ἁγνόν», η ζωγραφική της Λυδίας Νικολάου ενεργοποιεί αρχέτυπα σύμβολα μέσα από στοιχεία του κυκλαδικού πολιτισμού και με αναφορές στη γυναικεία υπόσταση, το κυκλαδικό βιολόσχημο ειδώλιο ταυτίζεται με το φως. Τονίζοντας την ιερή υπόσταση της φύσης και τη σύνδεση με το πνεύμα του ανθρώπου, μέσω τελετουργικής πράξης το φως μετουσιώνεται σε απτή υλική οντότητα και η καλλιτέχνης δημιουργεί en plein air δίπλα στο κύμα, χρησιμοποιώντας αυθεντικές γαίες, ορυκτά και πετρώματα που συλλέγει η ίδια με σεβασμό από την Κυκλαδική γη. Στην έκθεση αυτή, η αλχημεία της απλότητας λειτουργεί ως εικαστικό αντίδοτο. Η αρχέτυπη φύση αποκαλύπτει το ιερό της φως μέσα από γαιώδεις υφές, χειρονομιακές τονικότητες και αρχαϊκά σύμβολα που πάλλονται στους ρυθμούς της Αιγαιακής προϊστορικής τέχνης και της φιλοσοφίας Ζεν. Κατά τη δημιουργική διαδικασία, ο άνεμος αποτυπώνει στα έργα τη δική του πνοή και μέρος των υλικών επιστρέφει στο περιβάλλον ως προσφορά, μετατρέποντας το έργο σε μια συνέργεια ανθρώπου και φύσης. Η καλλιτέχνης ενθαρρύνει μια βαθύτερη, βιωματική σύνδεση με τη Γη, υπενθυμίζοντας πως το ιερό κατοικεί ακόμα και σε έναν κόκκο γης που κρατάμε στην παλάμη μας. Η Λυδία Νικολάου είναι εικαστικός με περιβαλλοντικούς και κοινωνικούς προβληματισμούς. Δημιουργεί έργα ζωγραφικής, κεραμικής τέχνης και μικρογλυπτικής με γαίες και ορυκτά τα οποία συλλέγει η ίδια από τη φύση, καθώς και μικρογλυπτά κοσμήματα από πορσελάνη και πετρώματα, με αρχαίες αναφορές. Η αισθητική της συνυφαίνεται με τη φιλοσοφία Ζεν, ενώ η προσωπική της καλλιτεχνική έκφραση εμπνέεται βαθιά από τη φύση και την προϊστορική τέχνη. Παράλληλα με την καλλιτεχνική της δημιουργία, εμψυχώνει εργαστήρια εικαστικής οικοθεραπείας, ερμηνεύοντας τη φυσική και πολιτιστική κληρονομιά. Έχοντας εργαστεί για πολλά χρόνια σε δημιουργικά εργαστήρια με παιδιά, συνεχίζει να σχεδιάζει και να υλοποιεί τα δικά της πρωτοπόρα εκπαιδευτικά και καλλιτεχνικά προγράμματα.